dapper als een ridder op z'n edele ros zo koelbloedig als het maar zijn kan
als je zoekt naar een man die houdt van gevaar
voor wie de liefde is als een zondaar
dan is dit jouw man
In de zomer van 1966 veroverde Adam Adamant de Engelse woonkamers...
...als de onverschrokken beschermer van de zwakken en onderdrukten.
Hoe bent u in de handen van zulke schurken gevallen?
Vertrouw alleen mij en u bent vanavond weer te midden van uw dierbaren.
U moet ze tegenhouden. -Dat beloof ik.
Geen grotere misdaad dan het aanvallen van de zwakken en weerlozen.
Het is een creatie uit de sixties.
In de sixties werd zo over een Victoriaans avontuur gedacht.
Het lijkt niet op hoe die echt waren. Zelfs niet de fictie van rond 1900.
Als Adam Adamant echt verschenen was in een serie boeken rond 1890...
...was het een ander personage geweest.
Adam Adamant. -U heeft van hem gehoord.
Ja, vaag. -Hij heeft 64 jaar geslapen.
Hij ontwaakte in perfecte conditie.
De toren? -Bedoel je die.
Die heeft alles goed doorstaan. -Heeft u 'm al eerder gezien?
Sterker nog, ik heb 'm geopend. -Wat?
Tweede pinksterdag, 1894. Het regende de hele dag.
Ik had de stad een dienst verleend.
Er was geprobeerd de toren voor de opening te slopen.
Ik kon die schoften gelukkig op tijd doden.
Het was leuk.
Wie bent u? -Ik ben George. Goedemorgen.
Het had iets weg van De Wrekers:
Er kon van alles gebeuren, en dat gebeurde ook meestal.
U wilt de Golden Mile opblazen, misschien vannacht.
Oh ja? Hoe? -Met gloeilampjes met springstof erin.
Tot ontploffing gebracht met een elektrische oplader.
Adam Adamant had iets superkitscherigs.
Als ik alarm sla vanwege een zogenaamde kernaanval...
...dan resulteert dat in chaos.
De insecten zullen wegkruipen uit doodsangst.
En dan sla ik de grootste slag uit de geschiedenis van de mensheid.
Het was intelligente ironie.
Daarmee zeg je iets tegen je publiek.
Je moet bepaalde standaarden handhaven, dat wordt de stijl.
Dit is het swingende Londen van 1966.
Er verdwijnen jaarlijks honderden meisjes.
Het zijn gevaarlijke tijden.
Commerciële belangen zijn vatbaar voor spionage, intimidatie, afpersing...
...aanslagen en beroving. We zullen vechten en, indien nodig...
...doden.
Zo te horen valt er in 1966 genoeg te doen voor iemand als ik.
De legendarische baas van BBC Drama, Sydney Newman...
...bedacht De Wrekers voor ITV. Hij baseerde 'n nieuwe avonturenserie...
...op een reeds bekend personage: Sexton Blake.
Ik weet veel van Sexton Blake. Als kind was ik een groot fan.
Hij was een detective. Hij kwam voor in een serie dunne boekjes.
Vodjes voor een penny, maar geweldig als je zo'n tien, elf jaar oud was.
Iedereen schreef die verhaaltjes. Ze verschenen nog steeds in de sixties.
Sommige beroemde schrijvers waren: Dorothy L. Sayers, Jack Trevor Story...
...Michael Moorcock. Maar meestal schrijvers die niemand kende.
Het was een kopie van Sherlock Holmes. Sherlock Holmes voor kinderen.
Hij was veel minder analytisch, maar veel gewelddadiger.
Sexton Blake werd in 1893 gecreëerd door Harry Blyth alias Hal Meredeth.
Vaak belachelijk gemaakt als de loopjongen van Sherlock Holmes.
Hij had de onbeschaamdheid om zich eveneens te vestigen in Baker Street.
Akelig, hè?
Je zou Adam Adamant kunnen zien als een soort Sexton Blake.
Het is hetzelfde genre.
Omdat ze de rechten van dit populaire personage niet konden bemachtigen...
...creëerde de BBC haar eigen personage.
Sydney Newman, die we nu goed zouden kunnen gebruiken...
...omdat hij een geweldig inzicht had, en van niemand bang was.
Hij leverde ook veel input voor de achtergrond van Adam Adamant.
Zoals het in een blok ijs begraven liggen onder een bouwterrein.
Hij had zich afgevraagd hoe dat zou zijn terwijl hij uit het raam keek.
Om de serie te realiseren, vanaf het script tot aan de productie...
...wendde Newman zich tot de vrouw die zijn andere creatie had gerealiseerd:
Dr Who.
Ik weet niet meer precies hoe Sydney dit idee van Adam Adamant bracht...
...en het hele idee van het bevroren zijn geweest en weer tot leven komen...
...in de sixties. Hij zag het als een manier...
...om objectief te kijken naar de wereld waar we in leefden.
De verbeteringen en de zaken die dat in Adam Adamants ogen niet waren.
Begrijp ik dat dit een vertoning van damesbadkledij is?
Creaties, alstublieft. Mijn eigen collectie.
Om zeep geholpen. -Dan ben ik meteen weg.
We zijn niet veel opgeschoten sinds de tuinen van Cremorne.
Ik wilde Adam Adamant heel graag doen. Maar Sydney wist het niet zeker.
Hij stond erop dat ik eerst iets anders ging doen.
Het was een soort soap, maar heel goed: The Newcomers.
Dat ging over gezinnen uit de stad die op het platteland terechtkwamen.
Mijn beloning voor het maken daarvan was dat ik Adam Adamant mocht maken.
Ik herinner me dat ik Tony Williamson ontmoette, volgens mij in de studio...
...toen daar een Dr Who werd opgenomen.
Ik had graag een Dr Who geschreven, maar was te druk met De Wrekers.
Ik ontmoette toen ook Dennis Spooner, die mijn schrijfpartner en vriend werd.
Ik had een script van Dr Who door Dennis Spooner.
Tony had met Dennis gewerkt en Dennis bracht mij op het idee van Tony.
In die dagen werd bijna alles op televisie door tien of twaalf schrijvers geschreven.
Als een van hen scripteditor werd, ging hij naar de andere elf voor een script.
Ik kwam bij Adam Adamant omdat ik een script geschreven had.
Ik werd gebeld door Sydney Newman wiens geesteskind het was.
Er was paniek omdat...
...de pilot die de schrijvers hadden geschreven niet aansloeg.
Er was sprake van meerdere schrijvers en diverse plots.
Maar één ding moest snel bepaald worden en dat was de naam van de held.
Die arme Adam Adamant had bijna Cornelius Chance geheten.
Rupert De'Ath.
Dick Daring.
Dexter Noble.
Aurelian Winton.
En ongelooflijk genoeg: Darius Crud.
De verhaallijnen uit de tijd dat Adam Adamant er was...
...en De Wrekers op hun hoogtepunt waren, waren allemaal escapistisch.
Vertel eens, fantaseert u altijd op deze manier?
Ik bedoel te zeggen:
Dat u verhalen verzon over uzelf als schermer die duels uitvocht en won.
Ik heb een levendige fantasie. -Dat blijkt wel.
Alles was lichtvoetig, zelfs zware onderwerpen waren lichtvoetig.
De werktitel was ooit Magnus Hawke, tot Newman koos voor Adam Adamant...
...genaamd naar de mineraal: adamant. Sterker dan diamant.
Bespaar u de energie. Zelfs u kunt niet ontsnappen.
Dat is me al zo vaak gezegd. -Maar niet door betere mensen.
U overschat uzelf en ik zal u weinig genade tonen.
Over twee uur zijn we het land uit. -U moet nog met mij afrekenen.
Adam Adamant was een koene held die met het kwaad afrekende.
Maar een ander belangrijk deel, waar we volgens mij nooit in geslaagd zijn...
...was een snedige kijk op het moderne leven...
...door de ogen van iemand die daar onbekend mee was.
Vergelijkbaar met Mark Twains' Yankee at the Court of King Arthur.
Ze heet Paula Carter. Dit is een foto in Café Valdern, vlak voor haar kroning.
Kroning? Is ze van koninklijken bloede?
Ze won de titel door 40 andere meisjes te kloppen.
Kloppen? Waarmee? -Met haar mooie uiterlijk, neem ik aan.
Meisjes uit de hele wereld doen aan deze wedstrijd mee.
Juist. En wat doen ze precies?
Ze paraderen voor een jury en die kiest de mooiste uit.
Dat deden ze in uw tijd zeker niet?
Alleen met vee. -Precies.
Dat was een belangrijk onderdeel: om te laten zien hoe geschokt hij was...
...door de achteruitgang in normen en waarden in onze maatschappij.
Dat was een serieus element.
Maar wie moest dit ridderlijk bastion van het oude rijk spelen?
Wie anders dan de hoffelijkste man van Europa: Gerald Harper.
Wat een fascinerende man. -Heb je hem dan nog niet ontmoet?
Nog niet. Wie is het? -Adam Adamant.
Natuurlijk, Mr Adamant. Hij is best knap, hè Charity?
Maak Mr Adamant niet verlegen.
Uw dienaar, mevrouw. -Hoe maakt u het?
We namen Gerald Harper mee naar Piccadilly, waar het allemaal begon.
Hij herinnert zich Adam Adamants eerste verwarrende nacht in de stad.
Tijdens die eerste opnames, wist natuurlijk niemand wie ik was.
Ik was hier, en daar stond een camera, waar destijds Swan & Edgar zat.
Ik stond hier, met een regenjas over mijn kostuum.
Ik gooide de regenjas uit en liep Piccadilly op met mijn zwaard-stok...
...alsof ik nog nooit een dubbeldekker had gezien.
Ik zwaaide ernaar met mijn zwaard en het verkeer liep helemaal vast.
Ik boog naar een taxichauffeur die dacht dat ik knettergek was.
Een buschauffeur begon op een onacceptabele manier te vloeken.
Maar alles lag stil. Toen renden we als gekken weg, voordat de politie kwam.
Ik strompelde verder, verdwaasd door alle neonverlichting.
Die nu verdwenen is.
Hij dacht dat het 't hellevuur was. Toen moest ik op deze harde stoep instorten.
Dat lieten ze me keer op keer doen.
En toen plotseling... Mijn hemel, Juliet Harmer. Zoals altijd te laat.
Wat fijn je te zien. -Je ziet er fantastisch uit.
Dat weet ik niet. We zien er precies hetzelfde uit.
We hadden het net over...
...dat afschuwelijke vallen op de stoep.
En hoe blij ik was toen jij arriveerde. We gingen naar jouw huis.
A: omdat jij mooi was. B: omdat het er warm was.
Ik heb u gevolgd zodra ik besefte wie u bent.
Weet je dan wie ik ben? -Een fervente fan, zeg maar.
Fan? -Bewonderaar.
U was mijn held al toen ik nog klein was.
Sherlock Holmes had zijn Dr Watson, Sexton Blake zijn handlanger Tinker...
...en Adam Adamant werd gekoppeld aan een swingende meid uit de sixties.
Miss Georgina Jones.
Zij was de personificatie van de sixties.
De shot aan het begin van Sing a song of murder was typisch de sixties.
Het kapsel en alles.
We kozen Juliet omdat zij het ideaal van de sixties belichaamde:
Lange benen, weinig heupen, een jongensachtig figuur, heel mooi.
Heel knap en heel ontspannen. -Afschuwelijk.
Jij had eigenlijk een jongen moeten zijn.
Sydney Newman had Sexton Blake in gedachten, met een jongetje.
Dat herinner ik me. -Dus wie we het ook lieten spelen...
...we waren heel blij met Juliet, die moest een pet op.
Altijd die pet. -Dat was een compromis.
In zijn beeldvorming was zij een jongen.
Ga direct naar bed en bemoei je verder nergens meer mee.
Goed, sorry als u last van me had. -Dat was niet het enige.
Je hebt mijn zoektocht verstoord. -Ik heb het tegengif gevonden.
Gelukkig.
Wanneer hebben we elkaar ontmoet? -Volgens mij bij This is your life.
Mijn This is your life? -Ja, de jouwe.
Ik verscheen en jij zei: Oh, nee. -Inderdaad.
Ik was in het Haymarket Theatre en Eamon Andrews kwam.
Pinewood Studios alstublieft. Weet u de weg, want die weet ik niet meer.
Gerald Harper en Juliet Harmer van Adam Adamant. Ik was een groot fan.
Fijn om te horen.
Jouw collega reed me naar huis vanaf Heathrow, toen ik uit Spanje kwam.
Hij zei: Hallo, Gerry. Vorige week was er een film van jou op tv.
Hij zei: Hij was heel goed, maar aan jou te zien was het een hele oude.
Adam Adamant, Albany Street 26A.
Waar denkt u heen te kunnen? -Hopelijk naar Albany Street 26A.
Dit is Albany Street, NW1.
De enige Albany Street, zowel in Edwardiaans Londen als nu.
Maar waar is het legendarische huis van Adam Adamant, nummer 26A?
11, 13, 15... Dat ziet er goed uit.
19...
Dat gedeelte bestaat niet meer. -Dat bestaat niet meer.
U bent tijdens uw laatste zaak verdwenen.
U hoort dood te zijn. -Ik moet Scotland Yard geruststellen.
Uw woning is tien jaar terug gesloopt. -Kul.
Ik heb het als kind gezien. Er hing een affiche:
Adam Adamant, heer en avonturier, heeft hier gewoond.
Toen ging hij in een garage wonen.
Woont hij in een garage? -Hij heeft een huis op het dak.
Subliem. Waarom heb ik dat niet bedacht?
We zijn er.
Ik snap niet waarom u hier woont. Het is zo triest.
Het is heel handig. En het is ook een van de rustigste delen van Londen.
Na vijven.
Wat eng.
Dat was voor de sixties een cool idee:
Zijn Victoriaanse huis nagebouwd bovenop een parkeergarage.
Die garages zijn nu heel deprimerend. De ergste plek ter wereld.
Volgens mij worden ze nu overal afgebroken.
Maar in de sixties waren ze nieuw.
Hou je een beetje in. Het is prettig om hier boven te wonen, vind je niet?
Mijn oude huis is gesloopt en ik wou niet weg uit het centrum, dus nu zit ik hier.
Ik heb een garage gekocht en een replica van mijn oude huis erop gezet.
Mag ik uw adres? -Upper Thames Street 17.
Dit is 'm. Dit is absoluut misschien de locatie van Adam Adamants garage.
Na de verwoesting van zijn huis...
...reconstrueerden Adam en z'n bediende Simms zijn oude huis bovenop 'n garage.
Ik vraag me af waarom.
Oh, daarom. Het uitzicht.
Dit is natuurlijk een andere London Bridge dan degene uit 1966.
Dat kun je hier zien als Miss Jones weer eens op visite is bij Adam.
Het verkeer van toen. Ik reed toen altijd op mijn kleine Vespa rond.
Ik parkeerde mijn Morris cabriolet waar ik maar wilde.
Inderdaad. Ik reed rond in die Mini...
...en je kon gewoon een rondje rijden.
Nu doe ik daar twintig minuten over.
Je stopte waar je dat maar wilde, zoveel plek was er.
Mensen zongen altijd het deuntje als ze mij zagen.
Kinderen kwamen tevoorschijn achter toonbanken in snoepwinkels...
...en begonnen dan te zingen. -Wie zong dat ook alweer?
Kathy Kirby. -Ken je het deuntje nog?
Het was Kathy Kirby, maar het deuntje herinner ik me niet.
Ik ken het niet meer... Met die dansfiguren, de silhouetten.
Sydney was een groot fan van James Bond, en van Goldfinger.
We wilden Shirley Bassey proberen te krijgen, maar dat lukte gewoon niet.
Kathy Kirby heeft een goede beltstem.
Het was een bewuste keuze.
Het eerste wat me te binnen schiet is het begin: het liedje...
...het vreemde filigrein motief rondom de opening credits.
Het hoort bij de art nouveau-gekte.
De ontwerper was Bernard Lodge. Hij had ook meegewerkt aan Dr Who.
Ik vond hem briljant. Hij werkte ook aan een andere serie: Detective.
Misschien omdat het steeds weer terugkwam in de serie:
Die beelden staan in mijn geheugen gegrift.
Ik viel vanuit een open deur in een net.
Ik herinner me die opnames nog. Dat was best leuk.
Zo slim...
...maar o zo kwetsbaar.
Adam Adamant was een van de eerste Engelse helden...
...met zo'n achtergrond, zoals Bruce Wayne's ouders die vermoord werden.
Dat hele gebeuren met hoe zijn aartsvijand hem in de val had gelokt.
Maar erger nog: zijn vriendin had hem bedrogen.
Wat vond je van het idee, toen je het voor het eerst hoorde, Gerald?
Het klonk geweldig, maar ik kon het niet doen...
...want ik had me verbonden aan een stuk op Broadway.
Daarom kreeg ik de rol, want iets verkoopt het best als het al verkocht is.
Ik zei: Ik kan het niet doen, het spijt me.
In plaats van 'n ander te nemen vroegen ze of ik even de kamer wilde verlaten.
Twintig minuten later zeiden ze dat ze wilden dat ik de rol nam.
Ik zei: Ik heb toch gezegd dat ik een toneelstuk op Broadway ga doen?
Hij zei: Dit zal je beroemd maken. Bel Amerika.
Dat deed ik en zij waren zo vriendelijk om me te laten gaan.
Gelukkig maar, want na vier voor- vertoningen viel het doek.
Dat meen je niet.
Hoewel het gebouw inmiddels verwoest is, is dit de exacte plaats...
...waar Adam Adamant in 1966 opdook in de vreemde nieuwe wereld.
The Mousetrap werd toen al 14 jaar opgevoerd. Stel je voor.
Dat is precies de plek waar ik instortte.
Het was een klein zijstraatje, en ik loop er nooit langs...
...zonder dat ik denk: dat is de plaats waar ik die avond neerviel.
Daar vond jij mij.
Gerald bedoelt de pilot die nooit is uitgezonden...
...waar hij wordt overvallen, net buiten The Ivy.
Maar het is al 40 jaar geleden.
Volgens mij had iemand anders eerst jouw rol speelde in de pilot, Juliet.
Hoe vond je dat?
Afschuwelijk. Voor haar. Ik hoorde het pas toen ik de rol had gekregen.
Ik voelde me best schuldig. -We castten Georgina opnieuw.
Oorspronkelijk werd de rol gespeeld door Ann Holloway.
Maar zij was niet echt het sixties-type.
Ze vroegen wat ik had gedaan. 'Niet veel. '
'Kun je zwemmen? Kun je paardrijden? Kun je motorrijden?'
Gelogen: ik had er nog nooit opgezeten, maar ik dacht dat ik het toch niet werd.
Toen vroegen ze, en dat is altijd spannend: Wilt u even weggaan?
Dat is een goed teken, want dan weet je dat je een kleine kans maakt.
We keken naar de sets...
...en brachten er moderne elementen in aan.
We hebben allemaal veel werk verricht.
De BBC vroeg of ik de serie over wilde nemen.
Ze gingen mijn twee afleveringen pro- duceren en ik zou meteen gaan schrijven.
Ze vertelden me niets over de BBC-pilot.
Die werd opgeborgen en niemand had het er ooit meer over.
Wie ben jij? -Georgina Jones. Zeg maar Georgie.
Miss Jones, hoort die mannelijke kledij bij die gekte buiten?
Het was een echte zedenkomedie.
Hij begreep niet dat zij een broek droeg.
Ik ben zo oud, ik herinner me een repetitie voor een stuk op West End...
...en een jongedame werd naar huis gestuurd...
...omdat ze een broek droeg.
Ik denk dat ik het eerste meisje was dat met een broek naar de Mirabel ging.
Dat is me ook iets. -Dat was rond 1966.
Waar zijn we nu?
We zijn een geweldige rondrit aan het maken.
Daar heb je d'r. -Ongelooflijk. Is dat de auto?
Dat is de verrassing. Onvoorstelbaar.
Wat geweldig. -Ongelooflijk.
Wat enig. -Daar heb ik in rondgereden in Blackpool.
Wat klein, hè?
Ik ben John Kelly. Ik heb voor John de auto gerestaureerd.
Wat klein.
Ik kreeg hem voor het eerst tijdens de eerste draaidag in Blackpool.
Ik vroeg of ik er eerst in mocht rijden voor we gingen draaien.
Ik ben ermee door Blackpool gereden.
Het was fantastisch.
Wat schattig.
Inderdaad, hij is heel klein.
Wat geweldig.
Mogen we er even in zitten?
Wat geweldig.
Wat een leuk idee.
Wat leuk, hè?
Het is net alsof je teruggaat naar de tuin uit je jeugd...
...en die lijkt ineens een stuk kleiner. -Veertig jaar zijn voorbij gevlogen.
Waar kan ik je afzetten? -Ik heb geen haast.
Wanneer gaat u weg? -Vanavond. Ik moet inkopen doen.
En dan thuis inpakken. -In uw huis? Mag ik het zien?
Ik heb haast. -U had het beloofd.
Goed, maar heel even dan.
Ik heb mijn nachthemd uit een van de afleveringen gezien.
Die lag vast ergens in een kast. Zo'n Victoriaans nachthemd.
Het is vast leuk om de auto weer te zien. Heb je er nog herinneringen aan?
Ik wist niet meer dat ie tweekleurig was.
En achteraf is dat logisch want de serie was in zwart-wit.
M'n herinneringen zijn in zwart-wit.
Toen ik Gerald na 40 jaar zag dacht ik dat ie ook in zwart-wit was.
De Mini kan 128 kilometer per uur.
Dat heb ik nooit gereden, maar ik reed wel snel.
Ik heb er met plezier in gereden.
Volgens mij was er geen snelheidslimiet in Londen. En zeker geen gele lijnen.
Heel slim om langs Windsor Castle te rijden.
Dat is het eerst wat je ziet in de film.
Ik weet nog dat ik in de eerste scène van de eerste aflevering aan 't dansen was...
...met een forse dame die Louise heette.
Ik liep naar haar balkon...
...en greep een spion bij de strot en gooide hem over het balkon.
En toen ging ik weer dansen.
Even later viel ik door een gat in een net en liep alles uit de hand.
Windsor Castle. Daar is het allemaal begonnen.
Het was aangenaam, Mr Adamant. -Insgelijks.
London Pinewood. 10 shilling. Laat de rest maar zitten.
Momentje, u gaf vijf pond.
Gerald en Juliet, jullie zijn nauwelijks veranderd sinds 1966.
De eerste Miss Jones was een ander, hè?
Inderdaad. En ook een andere butler.
Wat is er, Simms? -Een dame voor u.
De andere butler was de briljante acteur John Dawson.
Hij deed het fantastisch.
Hij kreeg een ernstig ongeluk.
Het was niet levensbedreigend maar hij was wel weken uit de roulatie.
In de derde aflevering kwam hij op en zei: Er is een dame voor u.
De grap was dat ze een mes in haar rug had.
Toen hij haar optilde ging hij door z'n rug.
Toen hij naar het ziekenhuis moest werd Jack May gecast.
Hij kwam met een krant onder z'n arm en bleek een groot succes.
Vlug, een arts. -Ziekenfonds of particulier?
Doe niet zo dwaas.
Het was nogal meedogenloos, hè?
Inderdaad, maar dat hoorde bij ons werk.
Gerald beweert dat ik al een nieuwe had gecast nog voor hij in het ziekenhuis was.
Volgens mij heb ik eerst gewacht.
Maar we konden niet te lang wachten.
Dus castten we Jack May. En die vond ik geweldig als Simms.
Een aardige vent met droge humor.
De o zo ernstige Jack May.
Hij was geestig.
Dodelijk geestig.
Is hij niet super, pappie? -Dochter, doe hem af of je krijgt straf.
Hij zei: Ik begrijp het. Jij bent een impresario.
Je ziet er nogal louche uit. Dat soort grappen maakte hij.
Deze zijn allemaal handgemaakt door zijn oude kledingmaker.
Jack May speelde Simms.
Soms was hij de nette butler en soms vloekte en schold hij.
een nieuwsgierig meisje uit Schagen viel iedereen lastig met vragen
na haar zoveelste vraag kreeg zij een pak slaag
en werd per brancard weggedragen
Juliet Harmer speelt haar rol geloofwaardig.
Een meisje uit de sixties die genoot van het leven.
Maar Simms was niet zo. Zij mocht hem niet.
Je kunt beter naar huis gaan.
Meneer houdt er niet van wanneer je ligt te luieren op het tapijt.
Er heerste geen animositeit maar wel een beetje spanning.
Je zet 'm toch niet op zeker?
Je maakt toch geen bezwaar? -Maar dan ga ik.
Je wilt me weg hebben. -Ik zal zeggen dat je geweest bent.
Dat vond ik een mooi gegeven.
Hier is er een. -Het zal eens niet.
Jack en ik konden het geweldig met elkaar vinden.
Gerald was een beetje een pief. Enigszins arrogant.
Dat was z'n charme. Dat maakte hem zo populair bij de dames.
Die ouderwetse arrogantie.
Had je niet liever gezien dat je wat meer betrokken was?
Adam houdt je altijd een beetje afzijdig door z'n galanterie naar vrouwen.
Hij wilde je er niet bij betrekken.
Je hebt inderdaad gelijk. Hij zei altijd: Miss Jones, gaat u alstublieft weg.
Maar zij ging haar eigen gang.
De vraag was voor mij. Maar ik weet niet wat te antwoorden.
Ik vond het wel grappig. Je vond me maar een lastpost.
Dat hoorde bij de rol.
Vrouwen gaven nooit weerwoord...
...tenzij ze daar om gevraagd werden.
Dat hoorde bij de situatie.
Voor de wat oudere kijker was het vast een feest der herkenning.
Eindelijk was er weer iemand met ouderwetse manieren.
Daar had ik nog niet aan gedacht.
Mijn vader was nogal aristocratisch.
Hij was het jongste kind van Victoriaanse ouders.
Zijn houding tegenover mij leek op die van Gerald.
Dit laat een alarmerende verandering in zeden en gedrag zien.
Hoe was Verity Lambert als baas?
Jong, opvliegend, meedogenloos, slim...
...en succesvol. Wat wil je nog meer?
En zo is Verity Lambert nog steeds.
Ze is een keer naar huis gestuurd om zich om te kleden.
Toen droegen vrouwen geen broek.
Ik was nogal bang voor Verity. Ze was niet veel ouder dan ik...
...en ik had nog nooit zo'n iemand ontmoet.
Voor zelfs de hoofdmeester op school was ik niet zo bang.
Ze zat barstensvol vertrouwen.
Ze was volgens mij een van de eerste vrouwelijke tv-producenten.
Inderdaad, ja. In die tijd waren die er niet.
Als je als vrouw iets wilde bereiken moest je verdomde goed zijn.
Vandaar dat je van die fantastische mensen had.
Dat is Val Sheppard. Zij deed alle afleveringen van Adam Adamant.
Ze was erg goed, maar ook erg aanwezig.
We moesten in twee uur tijd een aflevering van een uur opnemen.
Er werd alleen een re-take gedaan als er technisch iets niet goed ging.
Het was voor mij een goede leerschool.
Ik leerde veel mensen kennen. Ik was nieuw in het vak.
Iedere week kwamen er interessante en talentvolle mensen voorbij.
Het was een goede leerschool. -En de regisseurs waren goed.
Ridley Scott bijvoorbeeld. Het was z'n debuut.
Ja, waar is hij gebleven?
Ridley Scott was een fantastische productie-designer.
Heel erg visueel ingesteld.
Dat zie je allemaal terug in de films die hij tegenwoordig maakt.
Ik ontmoette hem toen hij nog set-designer was.
Het was voor het eerst dat ik een storyboard zag.
Een tekening van alle shots.
Ik was gefascineerd. Het was de eerste keer dat ik zoiets zag.
Hij wou Adam Adamant graag regisseren. Hij zag de visuele mogelijkheden.
Ik weet niet zeker of het z'n eerste regie was.
Maar ik besloot het erop te wagen.
En achteraf gezien heb ik dat niet verkeerd ingeschat.
Ik ben het er niet mee eens. Nu niet en nooit meer.
Maar ze moet sterven. Dat snap je toch wel?
Nee. Dat bevordert onze zaak niet. Dat is eenvoudigweg moord.
En waar zijn jullie dan mee bezig? Is dat geen moord?
Die duivelse masterminds waren een beetje slapjes.
Ze werden vaak neergezet als 'net niet nichterig'.
De schurk uit de sixties was camp maar toch hetero.
Dat was typerend voor de schurk in Adam Adamant.
Dit is Mr Adamant, 'n invloedrijk inkoper. -Uw dienaar.
Wat verrukkelijk. Mijn complimenten voor uw prachtige ensemble.
Adam Adamant, tot uw dienst.
Perfect.
Mijn personage heette Melville.
Wat zegt u? -Uw kleren. Perfect.
Mag ik zo vrij zijn om de naam van uw kleermaker te vragen?
Hij had vaak een zeer slecht vriendinnetje.
Die was eigenlijk het brein achter alles.
En ik?
Wat je maar wilt.
Anne Kristen zat er ook in.
Ze zag er erg mooi en brutaal uit.
Waar bent u? -Hier.
Ze was getrouwd met de Schotse acteur Iain Cuthbertson.
Hij zat in een latere aflevering geregisseerd door Moira.
Heb ik u verrast?
Maar mevrouw toch. -Ik wilde u niet insluiten.
En iedere week trapte Adam er weer in.
Het meisje was geen onschuldig bloempje maar een keiharde tante.
Wat gaat u nu doen? -Ik ga u opsluiten.
Ik wil je niet neerschieten...
...maar als je de computer beschadigt, zal ik je doden.
Doe jij altijd wat je zou moeten doen?
Het spijt me.
Je bent zeer doelmatig. -Je weet het: vertrouw nooit een vrouw.
Adamants zwakke punt was altijd zijn vertrouwen in mooie vrouwen.
Maar iedere week kwam hij in conflict met deze dames.
Het noodlot kan inderdaad wreed zijn.
Nou en of.
Je hebt mijn vraag nog niet beantwoord.
Het ligt vreselijk ingewikkeld en het is al heel laat.
Je mag me niet betrekken bij spionage. -Bravo, mevrouw.
Althans, niet voor wat je me betaalt.
Hij zag vrouwen als kwetsbare Victoriaanse dames.
Maar de vrouwen uit de sixties hadden het feminisme ontdekt.
Dus de vrouwelijke schurk deed een heleboel zelf.
Vijf minuutjes met mij en je weet je eigen naam niet eens meer.
Wat ben jij voor wezen?
Hou je mond.
Ik heb nooit van mijn leven een dame beledigd.
Maar u maakt het me wel heel erg moeilijk.
In de hele serie is Georgina de enige vrouw die hem niet verraadt.
Ze is dus uniek.
Vertel eens over Peter Ducrow in de rol van The Face.
Sassanidisch onder al dat leer.
Een rol die ik graag had gespeeld.
Je hoefde geen teksten te leren of te acteren, alleen maar 'n masker opzetten.
Hij mompelde z'n teksten door de microfoon.
Ik ben bang...
...dat Adamant zich wellicht tegen ons heeft gekeerd.
Daar kunnen we niet zeker van zijn. -Ik ben er zeker van.
Ik dacht: wat een geluksvogel.
Aardige vent. Ik heb 'm nooit meer gezien.
De vechtscènes zijn heel anders.
In andere series krijg iemand een dreun en staat weer op.
Er is een scène waarin Adam iemand spietst aan een stuur.
Hoe vond je dat destijds?
Nu je het zo zegt... Je hebt volkomen gelijk.
Ik was geen voorstander om seks en geweld expliciet in beeld te brengen.
Er moet voor het publiek wat te raden blijven. Dat is sexyer en gewelddadiger.
Wat heel erg opvalt aan Adam Adamant, en dat was ik eigenlijk vergeten...
...is dat hij een zeer gewelddadig personage is.
Die mannen zijn slecht en moeten dood.
Alles goed? -Kan niet beter.
Hier zijn uw schurken. Er is er nog een over.
Wacht nou eens even.
Hij kan niet door Londen razen en ze neermaaien als narcissen.
Hij trok voortdurend z'n zwaard en bedreigde mensen ermee.
Maar dat moet je meer zien als 'boem, klap, knal'.
Het was een stripachtige manier van geweld.
Er waren destijds van die strips. En ik had m'n eigen strip.
Het was zo'n soort geweld. Geen realiteit.
En dan hadden we Derek Ware, een zeer inventieve gevechtsregisseur.
In het eerste seizoen stak hij inderdaad op mensen in.
Hij draaide nekken om, wurgde en meer van dat soort zaken.
Maar toen kwamen er nieuwe regels.
Drie gevorderde leerlingen.
Ik zie het.
Hij moest het tegen minstens twee opponenten tegelijk opnemen.
Interessant, maar amper afmattend.
Hij mocht nooit meer een gevecht winnen door iemand te doden.
Als er iemand doodging kwam dat door hun eigen toedoen.
Tijdens een repetitie ging de telefoon.
Alan Dobie belde me en zei: Jerome, jij doet toch 'n stuk met Gerald Harper?
Heb je ook een schermscène met hem? Pas op. Hij is heel onvoorspelbaar.
Ik zei: Hoezo?
Hij wil nog wel eens afwijken van de choreografie.
Ik was bijna een oog kwijt.
Oh, dank je wel. Ik waarschuw alleen maar.
Wat zal ik doen, dacht ik.
Een oude vriend van me, Derek Ware, was gevechtsregisseur.
Ik belde hem op, legde de situatie uit en vroeg om advies.
Hij zei: Je moet het volgende doen. Je moet heel kalm blijven.
In het begin van het gevecht raak je hem hard op z'n hand.
De zwaarden zijn niet scherp. Hij schrikt er alleen maar van.
Alsof ik het advies zou geven om hem op z'n hand te meppen.
Wat een vreselijke man. Maar het zal wel waar zijn.
Hij deinsde achteruit...
...en hield zich keurig op een veilige afstand tijdens het hele gevecht.
Moet je nagaan. Hij droeg een pruik, hoge hakken...
...en hij was heel erg bijziend.
Hij moest altijd eerst z'n bril afzetten.
Volgens mij waren z'n wenkbrauwen ook nep.
Met al die vreselijke dingen en die strakke Victoriaanse kleding...
...was het een wonder dat ie sowieso iets kon doen.
Maar hij was fantastisch.
Ik had destijds nog veel haar, maar ze gaven me toch een enorme pruik.
Sydney Newman wilde dat ik een mooie lok in het midden kreeg.
En daarom was die pruik.
Tijdens de oefensessie voor de grime tekende ik z'n haargrens.
Ik keek hem aan en hij zei: Hé, ik wil net zulke wenkbrauwen als jij.
Dus ik keek in de spiegel en naar mezelf om diezelfde wenkbrauwen te maken.
Ik moest dus een mal maken van mijn wenkbrauwen voor de pruikenmaker.
Jo Young. Op mijn leeftijd herinner je je niet zo veel namen meer.
Zij was de grimeuse en een van de liefste die ik ooit ontmoet had.
Ze heeft twee jaar m'n grime gedaan.
Dit is het Kenneth More Theatre in Ilford.
De kostuumafdeling.
Hier ben ik voornamelijk te vinden.
Ik heb m'n memorabilia van Adam Adamant meegenomen.
Ik heb daar heerlijke herinneringen aan.
Vooral vanwege de make-up. De beroemde make-up.
Ik heb 'm 93 keer geschminkt.
En daar zie je het.
De getekende haargrens om te kijken of een pruik hem stond.
Maar ik vond het jammer want het is een knappe man.
Hij had al die poespas niet nodig. Hij was er ook niet zo blij mee.
Bij de laatste aflevering kreeg ik dit van haar.
Het hangt in m'n studeerkamer.
Het was zo'n leuke tijd en zulke aardige mensen...
...ik dacht: wat kan ik doen? Ik kan ze niet allemaal iets geven.
Ik borduurde een tekst...
...met daarbij de wenkbrauwen die ik bewaard had.
Daar kon ie dan de rest van z'n leven naar kijken.
En dat heeft ze heel voorzichtig geborduurd.
Jo, als je luistert. Ik zal je Geralds telefoonnummer geven.
Leuk, hè?
Een soort begrafenis. -Precies. Het allerlaatste paar.
Ik vind dit zo leuk. Het hangt al 40 jaar in m'n studeerkamer.
Ik heb met Adam Adamant nooit echt bereikt wat ik wilde.
Er waren mensen die het leuk vonden, en er waren leuke afleveringen.
Als ik het nu terug zie, dan geeft het echt een beeld van de sixties.
En de ontwerpen waren erg goed.
Er is hier voor mij veel te doen. Ik betwijfel of we elkaar ooit weer treffen.
Zou je Adam Adamants allerlaatste zaak willen doen?
Dat zou leuk zijn.
Maar dan wil ik wel m'n eigen rolstoel in plaats van de Mini.
Dat kunnen we best doen. Ergens in Zwitserland of zo.
En autocues.
En geen valse wenkbrauwen.
Maar nu heb ik die pruik wel nodig.
Die heb ik nu echt nodig.
Mr Harper, wacht.
Rijden maar, Simms.
Dit is het eind van de wederopstanding van:
Adam Llewellyn De Vere Adamant.
Ik wil graag afsluiten met 'n gedicht van Thomas Hood uit de laatste aflevering.
ten tijde van de eerste mens lag de appel in Eva's hand
hoe eeuwig zonde is het feit dat Adam was geen Adamant